مرا به خود می خواند!

            تنهایم، تنهای تنها، به دنبال تنهاترین امید می گردم.

اوست مرا می خواند.

فریاد می زند بیا!!

نجوایی به گوش می رسد، نرو!

می گویم تنهایم باید بروم

باز نجوایی احاطه ام می کند نرو! می گویم چرا؟!

مرا بسوی خویش می خواند.

تنهایم، تنهای تنها.

درونم می گوید از چه ایستاده ای، برو!

ولی نجوا دوباره بگوش می رسد نه!!

مضطربم، مرددم، نمی دانم، نمی فهمم، آیا بروم یا نه؟!

تنهایم، تنهای تنها، بدنبال تنهاترین امید می گردم.

درونم می گوید بروم،

تلنگری میگوید با نجوا چه می کنی؟

با خود می گویم نمی روم، درونم برآشفته می شود،

چرا؟!

فریاد می کشم

از من تنها چه می خواهید؟

و تو مرا یاری خواهی کرد!

آری تو! یاریم کن بروم یا نروم؟!